Od okresu antycznego do renesansu.





1552 r. p.n.e. Papirus Ebersa napisany w Egipcie. Pierwszy dokument opisujący zjawisko, które może być cukrzycą.



Hippocrates z Kos 466-377 r. p.n.e. zwiększone pragnienie.



Arystoteles (384-322 r. p.n.e) - utrata masy ciała
























Trzeci wiek przed Chrystusem. Apoloniusz z Memfis opisuje stan z określeniem "bez zatrzymania" (moczu) oraz bez opróżnienia (oddawania moczu).
























Drugi wiek przed Chrystusem. Pierwsze znane użycie słowa cukrzyca - przez Demetriosa z Apamei.

















Aulus Cornelius Celsus (25 r. p.n.e-50 r. n.e.)Celsus pisze encyklopedię medyczną, która zawiera opis stanu odpowiadającego cukrzycy, opisując go jako "obfite wydalanie moczu" oraz powodującego "wyzwalanie niebezpieczeństwa".













Areateus z Kapadocji (30 r. n.e. - 90 r. n. e.) - nazwa choroby jako nadmierne wydzielanie moczu, "wysuszenie organizmu", przewlekłość procesu, krótkie życie. Areteusz tworzy pierwszy opis cukrzycy, podając, że jest ona nieczęsta.





























Ok. 160 r. n.e. Galen, uznawany za najbardziej wpływowego lekarza okresu romańskiego, podaje krótki opis, który podkreśla występowanie pragnienia zaznaczając, że widział tylko takie dwa przypadki oraz że choroba ta dotyczy uszkodzenia nerek.


































Ok. 500 r. n.e. Data bardzo prawdopodobna, być może wcześniejsza. Cukrzyca rozpoznana w medycynie hinduskiej w okresie znanym jako okres Braham. Pierwszy opis cukru w moczu oraz występowania tej patologii u osób otyłych ( typ 2 cukrzycy ).



























ABN ALI AL HOSAIN IBN ABDALLAH IBN SINA-AVICENNA (980-1027 r.)












Avicenna, najbardziej prominentny z lekarzy arabskich ( Pers), opisuje cukrzycę opierając się na pracy Galena, dodając inne szczegóły dotyczące choroby - takie jak występowanie czyraków.





























1425 Słowo cukrzyca pojawia się po raz pierwszy w angielskiej książce, jest to określenie w jezyku "middle english"- diabete.

Phillipus Aureolus Theostratus Bombastus von Hohenheim,
Paracelsus 1493-1541

Paracelsus - główny "lekarz" okresu renesansu, pięciokrotnie w swojej książce powołuje się na cukrzycę.






























1500-1670 r. około 100 autorów pisze na temat cukrzycy.



Siedemnasty i osiemnasty wiek:



1674 Thomas Willis (Anglia) stwierdza, że mocz cukrzyków jest słodki-podał fakt dotąd nie rozpoznawany, od czasu wczesnej medycyny hinduskiej. Autor również łączył cukrzycę z "dobrym towarzystwem i winem". Jego obserwacje rozpoczynają nowy okres badań nad cukrzycą w Europie.




1776 Mathew Dobson (Anglia) badał mocz chorego na cukrzycę i stwierdził obecność substancji podobnej w wyglądzie i smaku do brązowego cukru. Stwierdził również słodkawy smak cukru we krwi chorego na cukrzycę. Zaobserwował, że cukrzyca w niektórych przypadkach może doprowadzić do śmierci zaledwie w okresie około pięciu tygodni, natomiast w innych przypadkach jest schorzeniem przewlekłym - zarówno w typie pierwszym jak i drugim.



1797 John Rollo (Anglia) leczył z sukcesem pacjenta przy pomocy diety wysoko-tłuszczowej i białkowej po obserwacji, że obecność cukru w moczu wzrasta po spożyciu pokarmów obfitych w skrobię. Jako pierwszy uznał wysokie znaczenie dietetycznego podejścia do leczenia cukrzycy.

Wiek dziewiętnasty i wczesne lata wieku dwudziestego:



1848 Claude Bernard (1813-1878) odkrywa, że cukier jest produkowany w wątrobie (glikogen) oraz, że ten sam rodzaj cukru znajduje się w moczu cukrzyków.




1869 Paul Langerhans podczas studiów medycznych w Berlinie opisuje wyspy komórek w trzustce. Wysepki te później okazały się źródłem insuliny i zostały nazwane "wysepkami Langerhansa".



1889 Oskar Minkowski (1858-1931) i Josef von Mering (1849-1908) (Uniwersytet w Strasburgu) udowodnili, że usunięcie trzustki u psów powoduje wystąpienie cukrzycy.

1903 dieta "owsiana" wprowadzona przez Von Noordena. Dzienna dopuszczalna ilość to około ośmiu uncji owsianej mąki zmiksowanej z ośmioma uncjami masła, przyrządzonej w postaci kleiku, do spożywania co dwie godziny.



1908 Georg Ludwig Zuelzer wyekstrahował substancję z trzustki, którą następnie wstrzykiwał pięciu pacjentom. Cukier ulegał redukcji lub obserwowano całkowite zniknięciecukru z moczu, lecz pacjenci doznawali nieprzewidywalnych skutków ubocznych (niedocukrzenia ?)

1909 Jean de Meyer (Belgia) zaproponował nazwę "insulina" (łac: insula= wyspa) dla nazwania nieznanej substancji w trzustce.

1911 S.R.Benedict wymyśla nową metodę pomiaru obecności cukru w moczu ("roztwór Benedicta").



1916 Frederick Allen wprowadza "leczenie oszczędne" lub "dietę głodową". Pacjent zostawał przyjmowany do szpitala, nie otrzymywał żadnego pokarmu poza whisky zmiksowaną z czarną kawą co dwie godziny pomiędzy godziną 7,00 rano a 19,00 (alternatywą dla whisky był bulion). Pacjent pozostawał na tej diecie aż do momentu zniknięcia cukru z moczu (zazwyczaj mniej niż 5 dni). Potem przestawiany był na ścisłą dietę. Ta forma leczenia wkrótce została szeroko zastosowana.

1921- 1979




1921 Nicolae (Nicolas, Nicolai ,Nc) Paulescu (Paulesco), wybitny rumuński naukowiec, opublikował artykuł opisujący zakończone sukcesem wyizolowanie insuliny ( początkowo nazwanej "iletiną") z trzustek psów na uniwersytecie w Toronto, przy użyciu urządzeń dostarczonych przez MacLeoda. Nad oczyszczeniem tej substancji pracował James Collip. Wyniki tych badań zostały opublikowane w początkach roku 1912.









































1922 Leonard Thompson w Toronto , 14- letni chłopiec ważący 65 funtów był pierwszym pacjentem leczonym insuliną. Pierwsze wysiłki ( 11 stycznia 1922) nie zostały uwieńczone sukcesem. Collip później oczyścił insulinę, a kolejne injekcje zakończyły się pomyślnie ( 23 styczeń ).

1923 Elli Lilly i Spółka ( Indianapolis ) rozpoczął komercyjną produkcję insuliny. Chociaż Grupa z Toronto zdecydowała nazwać nową substancję "insuliną" ,Eli Lilly nazwał Swój produkt "insuliną wysypkową ".





1923 Banting i Mc Load otrzymali nagrodę Nobla , dzieląc sukces z Bestem i Collipem.


1925 domowe badanie obecności cukru w moczu. Metoda: zmieszanie w badanej rurce 8 kropli moczu z ok. 6 cm3 (łyżeczka od herbaty = 5 cm3 ) roztworu dostarczonego przez lekarza ( roztwór Benedicta).Następnie rurka była wkładana do gotującej wody na okres około 5 minut. Przy obecności cukru płyn zabarwiał się na kolor jasno zielony (mała zawartość), żółty ( umiarkowana zawartość) lub pomarańczowy ( duża zawartość).


1927 w Europie pojawił się doustny lek przeciwcukrzycowy zwany "hormonent" Lub "glukohorment". Lek był rozprowadzany przez firmy komercyjne. Uznawany był za lek zastępujący insulinę. Niestety skutki uboczne były nie do przyjęcia.


1934 powstało pierwsze narodowe towarzystwo diabetologiczne o nazwie Towarzystwo Diabetologiczne (Zjednoczone Królestwo). Założycielem był H.G. Wells (pisarz) oraz dr R.D. Lawrence. Obaj chorowali na cukrzycę.


1936 w kolejnych badaniach opublikowanych w latach 1936-1939, Himsworth stwierdził, że pacjenci zapadają na dwie różne formy cukrzycy zależne od "wrażliwości na insulinę " .


1944 August Leupatierers (Francja) podczas badania leku przeciw tyfusowi stwierdził, że Niektórzy pacjenci umierali z powodu długo utrzymującego się spadku poziomu cukru W surowicy krwi. Rozpoczęto wówczas badania, których rezultatem było odkrycie Pierwszego dobrze przyswajalnego leku przeciwko cukrzycy typu 2 w połowie Lat pięćdziesiątych dwudziestego wieku.


1951 Lawrence Bernstein ( Zjednoczone Królestwo) zmierzył ilość insuliny we krwi w grupie 10 cukrzyków i stwierdzili u ludzi młodych brak insuliny, natomiast u ludzi starszych i otyłych stwierdzono obecność insuliny.


1959- 1960 Yellow i Person wprowadzili metodę radioimmunologiczną, która może być stosowana do oceny poziomu insuliny z większą dokładnością aniżeli metody poprzednie. Yellow uzyskał nagrodę Nobla w 1977r.


1964 wprowadzono pierwsze paski testowe do oceny poziomu cukru w surowicy we krwi (AMES).


1970 pierwszy glukometr (AMES).


1979 cukrzyca typu 1 i typu 2 została po raz pierwszy formalnie uznana przez Amerykańskie Towarzystwo Diabetologiczne. Typ 1 został uznany jako cukrzyca insulinozależna (IDDM), natomiast typ 2 został nazwany jako cukrzyca insulinoniezależna (NIDDM). Określenia te przestały obowiązywać w roku 2003.


Od 1979 upłynęło zbyt mało czasu aby zidentyfikować kluczowe wydarzenia do chwili obecnej. Jedynie pewne wydaje się badanie DCCT, które potwierdziło zależność pomiędzy poziomem cukru w surowicy krwi, a rozwojem powikłań naczyniowych. Możemy mieć nadzieję, że wszystkie osiągnięcia naukowe od roku 1979 doprowadzą do skutecznej terapii w przyszłości.